In de jaren 1980, '90 sloten mensen die (een stuk van) hun leven met elkaar wilden doorbrengen soms een ingewikkeld notarieel samenlevingscontract, bewerkstelligden apart dat het kind door de man erkend werd, namen een partner-polis...
Tegenwoordig is trouwen weer helemaal geaccepteerd. Maar, als het even kan, met een ritueel erbij.
Kerken zijn daar natuurlijk van ouds goed in en afgezien van de echte gelovigen hebben honderdduizenden paren zich indertijd kerkelijk laten trouwen alleen vanwege orgelspel, samenzang en glas-in-lood-ramen.
Wie nu trouwt kiest een Japans shinto-ritueel, dan wel een indianenmanier of blaast samen met de gekozen levenspartner langdurig op een aboriginal didgeridoo.